Κλικάρετε εδώ για να μεταβείτε στο νέο ιστότοπο www.DimitrisStefanakis.gr

Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2016

Η Νατάσσα Κακαρούνα γράφει για το "Πώς η λογοτεχνία σού αλλάζει τη ζωή"

 Όταν η τέχνη είναι συνώνυμη του πάθους, μοιραία έρχεται και η στιγμή της εξομολόγησης.  «Πώς η Λογοτεχνία σου αλλάζει τη ζωή» Το  νέο βιβλίο του Δημήτρη Στεφανάκη,  αποτελεί  συγγραφικό απόσταγμα μιας ακανθώδους  διαδρομής, σαράντα αναγνωστικών χρόνων,   αλλά και  επίμονου  συγγραφικού μόχθου.  Αποποιείται  για λίγο την ευθύνη των ηρώων του και συνοδοιπορεί με τους αναγνώστες του ενώ καλεί  και εκείνους  που βρίσκονται στην αντίπερα όχθη,  να δουν την λογοτεχνία από διαφορετική οπτική γωνία. Ναι, ζούμε στην εποχή όπου η ευκολία πρόσληψης των πληροφοριών μέσω της εικόνας  μοιραία θέτει το βιβλίο σε δεύτερη μοίρα, αν και η μοίρα  του σήμερα δεν διαφέρει από αυτή της πλαστής εικονοποιίας  που διέπει τον σύγχρονο άνθρωπο,  και καθώς  αφαιρούνται τα προσωπεία του,  δεν απομένει παρά η καρικατούρα μιας  κενής  φιγούρας.
Οι προθέσεις  του συγγραφέα,  είναι ο θανάσιμος εχθρός της λογοτεχνίας, αναφέρει ο Δημήτρης  Στεφανάκης,  αλλά και οι προθέσεις των αναγνωστών αποτελούν επίσης θανάσιμο κίνδυνο,  καθώς φέρουμε μεγάλη ευθύνη για την κατηγορία των βιβλίων που πρωταγωνιστούν στις προθήκες των βιβλιοπωλείων. Απαιτούμε σαν κακομαθημένα παιδιά από τον συγγραφέα να ικανοποιήσει τις επιθυμίες μας και να ακολουθήσει  μια συγκεκριμένη συνταγή, ώστε να  βιώσουμε συναισθήματα και συγκινήσεις που απουσιάζουν ίσως από την πραγματική μας ζωή. Αμφισβητούμε το δικαίωμα του συγγραφέα να δημιουργήσει ένα έργο με γνώμονα την καλλιτεχνική  φύση και  ευφυΐα του και απαιτούμε να  υποταχθεί στις επιταγές των δικών μας προθέσεων, ενώ ξεχνούμε πως η  μοναδική ευθύνη του συγγραφέα  είναι  απέναντι στην τέχνη του.
Κι ο Δημήτρης Στεφανάκης στην ωριμότητα της συγγραφικής και αναγνωστικής του  πορείας, με το νέο του πόνημα, προβάλει την αξία των λογοτεχνικών κειμένων από καταβολής χρόνου  και αντιτάσσεται  σε αυτές τις προθέσεις  με αρχή πάντα την  αγάπη του  για την λογοτεχνία.  «αν μη τι άλλο σε κάνει να αμφιβάλλεις για αυτό που είσαι»  αναφέρει, και ταυτόχρονα  αναρωτιέται, «πως θα αντιληφθεί κάτι τέτοιο ένας αναγνώστης που βλέπει τα πάντα μέσα από τον παραμορφωτικό φακό της μικρόνοιας, της μικροπρέπειας, των μικροσυμφερόντων που διέπουν κατά κανόνα τη ζωή όλων μας;» Η απάντηση είναι ότι «αν θέλει κανείς να ευεργετηθεί από τη λογοτεχνία θα πρέπει κατά στιγμές να ξεχνά τον εαυτό του, γιατί είναι παρατηρημένο: αυτό που μας εμποδίζει να αντιληφθούμε σε βάθος τα νοήματα ενός κειμένου είναι το ότι μπαίνουμε στις σελίδες ενός βιβλίου με αδιανόητες απαιτήσεις».
                Ένας  κόσμος χωρίς τη λογοτεχνία φαντάζει στείρος.  Πώς θα ήταν άραγε η ζωή μας χωρίς  τον Οδυσσέα, την Αντιγόνη, την Μήδεια, τον Βασιλιά Ληρ, την Άννα Καρένινα  και όλους αυτούς του ήρωες που καθημερινά προστίθενται  από τα διαβάσματά μας στην ζωή μας;  Σίγουρα άγευστη. Η λογοτεχνία είναι το αλάτι της ζωής.  Συμπορευόμαστε με τους ήρωες και με τον καιρό  «οι πρωταγωνιστές των μικρών και μεγάλων αφηγήσεων καταλήγουν να είναι ένα  είδος  οικογένειας για μας-οικεία πρόσωπα που αποκτούν σταθερή θέση στη ζωής μας».
                Και συνεχίζει, η ανάγκη μας για την ανάγνωση των βιβλίων δεν έγκειται μόνο στην πλοκή μιας ιστορίας, στις ιδέες  ή  στους χαρακτήρες της,   αλλά και στην απόλαυση του ίδιου του κειμένου.  Η αισθητική αξία  μέσω της γλώσσας «είναι στην ουσία το διαβατήριο για την κοινωνική μας ζωή, το ρούχο που φοράμε».
Οφείλουμε  να παραδεχθούμε οι αναγνώστες, πως η διαδικασία της ανάγνωσης δεν είναι  μόνο  η αδημονία μας για  χαλάρωση με ένα βιβλίο  στην παραλία το καλοκαίρι, στο πάρκο της γειτονιάς μας μια ηλιόλουστη μέρα, στο αγαπημένο μας καφέ,  ή στον καναπέ του σπιτιού μας,  με σκοπό να μας ταξιδέψει και να μας μεταφέρει σε μια κατάσταση στιγμιαίας ευδαιμονίας, αλλά κυρίως να μας προβληματίσει και  να μας δημιουργήσει την αμφιβολία εκείνη που θα μας επιτρέψει «να γίνουμε  λιγότερο σίγουροι για τον εαυτό μας, λιγότερο μελοδραματικοί και κραυγαλέοι, λιγότερο αφελείς και ευκολόπιστοι, πιο ευγενείς  στη γλώσσα, και  πιο διορατικοί  στις ανθρώπινες σχέσεις».
                                                                                                                                                 

                                                                                                                                Νατάσσα Κακαρούνα 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου