Κλικάρετε εδώ για να μεταβείτε στο νέο ιστότοπο www.DimitrisStefanakis.gr

Τρίτη, 25 Δεκεμβρίου 2012

Εξομολογήσεις

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΚΑΤΗ ΕΒΔΟΜΗ
Στο μεγάλο ποτάμι της λογοτεχνίας όλοι εμείς οι δημιουργοί πιστεύουμε πως αντικρίζουμε τους αναγνώστες μας στην απέναντι όχθη. Στην πραγματικότητα όμως κι η δική μας θέση εκεί βρίσκεται. Στην όχθη της ανάγνωσης παραμένουμε τον περισσότερο καιρό και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις διαβαίνουμε το γεφύρι της έμπνευσης για τις ανάγκες της γραφής. Μόνο που κάποιοι ξεχνούν να επιστρέψουν κι ύστερα από καιρό βλέπουν τους αναγνώστες να τους γνέφουν από την άλλη πλευρά. Πάνω στην ζάλη τους εκλαμβάνουν τις χειρονομίες τους ως επευφημίες ενώ πρόκειται απλώς για παραίνεση να επιστρέψουν στη θέση τους...

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΚΑΤΗ ΟΓΔΟΗ
Η ποιητική γλώσσα είναι μια επιθυμητή παρενέργεια που πρέπει να "μολύνει" λίγο-πολύ κάθε κείμενο. Είναι το άλμα της σκέψης που παρακάμπτει κάποτε την ρουτίνα της ανθρώπινης λογικής. Χωρίς κόκκους ποίησης ο πεζός λόγος θα ήταν υπερβολικά πεζός -το ίδιο κι ο κόσμος μας. Από την άλλη όπως κάθε παρενέργεια μπορεί να είναι βλαπτική, αν δεν σεβαστούμε το μέτρο...

ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΚΑΤΗ ΕΝΑΤΗ
Και τι άλλο είναι η λογοτεχνία παρά ένα στοίχημα με την αθανασία; Κατά βάθος, όλοι ελπίζουμε να διασωθούμε μέσα από τα κείμενά μας, να μείνει κάτι από την ύπαρξή μας, μια σκέψη, μια φράση που θα διαβάζεται ξανά και ξανά μέσα στο χρόνια, όπως η παλιά φωτογραφία του παππού και της γιαγιάς. Ίσως εντέλει η γραφή να αποτελεί και μια απάντηση του ανθρώπου στο Θεό του και στον θάνατο...

Τετάρτη, 12 Δεκεμβρίου 2012

Εξομολογήσεων συνέχεια...


ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΚΑΤΗ ΤΕΤΑΡΤΗ
Και να σκεφτεί κανείς πως υπήρξαν συγγραφείς που διαχώρισαν το καλό απ' το κακό, την αγάπη απ΄το μίσος, το πάθος από την αγνότητα, την βεβαιότητα απ' την αμφιβολία. Πού είναι τώρα όλοι αυτοί; "Κανείς δεν τους θυμάται. Δικαιοσύνη", όπως θα έλεγε κι ο Σεφέρης...
ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΗ ΔΕΚΑΤΗ ΠΕΜΠΤΗ
Ένας από τους μείζονες μύθους που επινόησε ο εικοστός αιώνας ήταν αυτός του διανοούμενου. Οι νάρκισσοι της σκέψης που εποίκισαν την πνευματική επικράτεια περιφέρουν έκτοτε ένα ύφος χιλίων καρδιναλίων στην προσπάθειά τους να γιγαντώσουν στα μάτια μας τις ισχνές τους ιδέες. Όσοι όμως εντυπωσιάζονται από τέτοια τερτίπια θα πρέπει να θυμούνται πως οι μεγάλοι δημιουργοί και στοχαστές δεν ήταν ποτέ πρωθιερείς της επιτήδευσης. Δεν ήταν ο Όμηρος ούτε ο Σωκράτης, δεν ήταν ο Δάντης ούτε ο Θερβάντες, δεν ήταν ο Ντοστογιέφσκι ούτε ο Μπαλζάκ... Γιατί είναι λοιπόν όλοι αυτοί οι νάνοι;
Σ’ αυτούς που με ρωτούν συχνά αν η λογοτεχνία κάνει τον κόσμο καλύτερο, απαντώ: “ευτυχώς όχι”. Τι σημαίνει καλύτερο άλλωστε, όταν η ίδια η έννοια του καλού δεν ορίζεται. Ύστερα από αιώνες αφηγήσεων που αποδείχθηκαν αιώνες ψευδαισθήσεων αποφασίσαμε ότι ο κόσμος αυτός δεν θα καλυτερέψει. Κι όσο για τις αξίες και τα ιδανικά κρεμασμένα από την οροφή της ανθρώπινης ψυχής, μόλις που τα αγγίζουμε κάποτε αναπηδώντας κι ύστερα πάλι απομένουμε μικροί και ταπεινοί, απλώς ανθρώπινοι. Ας το θυμόμαστε αυτό τέτοιες μέρες γιορτινές που η ανάγκη μας να κάνουμε τον κόσμο να φαίνεται καλύτερος γίνεται πιο έντονη.