Κλικάρετε εδώ για να μεταβείτε στο νέο ιστότοπο www.DimitrisStefanakis.gr

Κυριακή, 24 Φεβρουαρίου 2013

Παρουσίαση του γαλλικού Φιλμ Νουάρ στο Λεξικοπωλείο, στο Παγκράτι

Με αφορμή την κυκλοφορία του Φιλμ νουάρ στα γαλλικά μια συζήτηση με τον Δημήτρη Στεφανάκη για τον κοσμοπολιτισμό που ενέπνευσαν οι εμβληματικές προσωπικότητες και οι μεγάλες μητροπόλεις...

Τετάρτη, 13 Μαρτίου, 7.00
στο Λεξικοπωλείο,
Στασινού 13, Παγκράτι...

Σάββατο, 23 Φεβρουαρίου 2013

Το Φιλμ Νουάρ από τον Κώστα Καρδερίνη



Δημήτρης Στεφανάκης - Φιλμ νουάρ
http://www.mic.gr/books.asp?id=40093#.USjOPFI5KCA.facebook


[Ψυχογιός 2012, 554σελ.]


Ένα ογκώδες ιστορικό μυθιστόρημα δεν είναι απαραίτητα φανταστικό, ειδικά όταν αναφέρεται σε ένα απόλυτα υπαρκτό πρόσωπο που έζησε στα μισά των δυο προηγούμενων αιώνων. Τουναντίον μάλιστα! Ο "μυθιστορηματικός" μανδύας βολεύει και απαλλάσσει τον γράφοντα από διάφορες, όχι ευχάριστες, συνέπειες. Αφορμή και κεντρικός ήρωας ο Βασίλης Ζαχάροφ [1849-1936] και ο λαθραίος έρωτάς του με την ισπανίδα δούκισσα Μαρία ντελ Πιλάρ που γνώρισε σε μια διαδρομή του Οριάν Εξπρές. Δεν τον έχετε ξανακούσει; Δεν είναι καθόλου παράξενο όπως θα διαβάσετε παρακάτω.

Ο μυστηριώδης κύριος Βασίλειος Ζ(αχαρίου) δεν αναφέρεται ποτέ με το υποτιθέμενο πλήρες πραγματικό του όνομα. Είναι ο μικρός Βασίλης που γεννήθηκε στα Μουγλά, έπαιζε κάπου μεταξύ Φιλιππούπολης και Οδησσού, ανδρώθηκε στην (Κωνσταντίνου)Πόλη, διάφυγε δια θαλάσσης στο Λονδίνο, μεταμορφώθηκε σε κόμη Ζάκαρι Ζαχάροφ, έγινε μίστερ Μπέιζιλ και μεσιέ Μπαζίλ [εις Παρισίους], "γιος του διαβόλου", σερ Μπέιζιλ και Ιππότης και Διοικητής της Λεγεώνας της Τιμής, Μπίλι και Μπέιζ για τους λιγοστούς [στα δάχτυλα του ενός χεριού] φίλους και... εντέλει ο πανίσχυρος Ζ.Ζ. Διέθετε πολυμάθεια, τέσσερις υπηκοότητες και επέτρεψε να διασωθούν μόνο μερικές φωτογραφίες του και ένα ολιγοδευτερόλεπτο φιλμάκι.

Τι δουλειά έκανε, θα αναρωτηθείτε. Οι χαρακτηρισμοί που του αποδίδουν όσοι [αρκετοί] ιστορικοί και μελετητές έχουν ασχοληθεί με το βίο και την πολιτεία του, είναι σαφείς και ακριβείς: Ο άνθρωπος πίσω από τα γεγονότα, Ο αθέατος υποκινητής, Ο μυστηριώδης ευρωπαίος, Ο μεγιστάνας του ξαφνικού θανάτου, Ο βασιλιάς των όπλων, Ο αρχιερέας του πολέμου, Ο έμπορος του θανάτου, ένας διεθνής επιχειρηματίας, Ο βασιλιάς των οπλισμών, Ο γυρολόγος του θανάτου, Ο μεγαλύτερος έμπορος όπλων της παγκόσμιας ιστορίας, Ο άνθρωπος των όπλων, Ο έμπορος των κανονιών, Ο μεγαλύτερος έμπορος όπλων όλων των εποχών, Ο γυρολόγος των πολέμων, Ο κάκιστος των κακών, Ο διαβολικότερος άντρας στον κόσμο.
Το μυθιστόρημα ξεκινάει σαν μια αφήγηση του αναρχικού δον Μιγκέλ Θαραμπόν προς έναν νεαρό δημοσιογράφο στις αρχές του 1939 στο Παρίσι, η οποία αφήγηση διαρκεί μέχρι το ξέσπασμα του 2ου Παγκοσμίου. Η αναδρομή της ζωής του Ζ.Ζ. χωρίζεται σε πέντε περιόδους που προδιαγράφονται από ισάριθμα τσιτάτα του Κάφκα [1887-1888], του Βίτγκενστάιν [1889-1891], του Τάσου Λειβαδίτη [1893-1898], του συγγραφέα(;) [1908-1914] και του ντι Λαμπεντούζα [1918-1927]. Η επιλογή και η καταγωγή του απανθιζομένων δεν είναι τυχαία όπως δεν είναι τυχαία και η στιγμή της εξέλιξης μιας δεύτερης παγκόσμιας σύρραξης και ο υπαινιγμός ότι ο Ζ.Ζ. είναι ο αόρατος κρίκος μεταξύ των δύο μεγάλων πολέμων.

Η διαπλοκή και η μυστικοπάθεια του μεγάλου αυτού έλληνος είναι ατελείωτη. Η δράση και τα ταξίδια του σε όλον τον κόσμο χάριν της δουλειάς του κόβουν ανάσες. Πουλούσε όπλα σε όλους τους εμπλεκομένους οποιουδήποτε πολέμου [στον Α ένα, στον Β δύο, στον Γ τέσσερα κ.ο.κ.], χωρίς ενδοιασμούς και χωρίς προτιμήσεις, φροντίζοντας ακόμη και για τη χρηματοπιστωτική κάλυψη των αγοραστών του. Το ελληνικό κράτος, για παράδειγμα, ξόφλησε την τελευταία δόση των όπλων που αγόρασε πριν τον θάνατο του Ζαχάροφ τη δεκαετία του 1980!!!

Είχε διασυνδέσεις με όλες τις μυστικές υπηρεσίες και συμμαχίες [Υψηλή Πύλη, Φόρεϊν Όφις, ΜΙ5, ΜΙ6, Σκότλαντ Γιάρντ, Σπέσιαλ Μπραντς, Κουέι ντ' Ορσέ, Σερβίς Συρετέ, Οχράνα, Σπέσιαλ Σέξιον, Μαύρη Χειρ, Αντάντ, Κομιντέρν, Τσέκα, Φράικορπς, γαλλική Κομμούνα]. Ήλεγχε εφημερίδες και πρακτορεία ειδήσεων σε Ρωσία, Ισπανία, Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Γερμανία, Αγγλία, Γαλλία... Είχε σχέσεις, αγωνιστικές ή ανταγωνιστικές, με παγκόσμιους εξοπλιστικούς και πετρελαϊκούς κολοσσούς [Ντορντενφέλντ, Βίκερς, Κρουπ, Σνάιντερ-Κρουζό, Μαξίμ, Εουσκαλντούνα, Χόλαντ, Άρμστρονγκ, Άγκλο-Πέρσιαν Όιλ (σήμερα ΜπιΠι), Ρόαγιαλ Ντατς (σήμερα Σσελ)].

Φέρεται να επηρέασε ή να διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο σε διάφορες σκοτεινές σελίδες: υποθέσεις Ντρέιφους, Τζακ Αντεροβγάλτη, Ράιλι, Ρασπούτιν, Λίμπκνεχτ-Λούξεμπουργκ, φον Κανάρη, Λομπάρντι, Μαξίμ Γκόρκι... εξεγέρσεις Ζουλού και Μπόερς... αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων [ντε Κουμπερτέν]... διεθνή πολιτική σκηνή [Κλεμανσό, Λόιντ Τζορτζ, Κάνοβας, Λένιν, γραμμή Μαζινό, Λουδοβίκος ΙΙ, Ντούτσε, Ζινόβιεφ, Φράνκο, Χίτλερ]... ελληνική [Τρικούπης, Σκουλούδης, Βενιζέλος, Βικελάς, Μπενάκηδες, Ράλληδες, Σπύρος Λούης, Κασσάνδρες, Δηλιγιάννης, Στάθης Λάμψας, Μεταξάς, Αβέρωφ]... κοσμική-καλλιτεχνική [Σάρα Μπερνάρ, Ζακ Νταλαμάς, Μόντε Κάρλο, Γαλλική Ριβιέρα, Νίκαια, Κυανή Ακτή, Κάννες]... ευζωία [πούρα Ουπμάν, κονιάκ Ναπολεόν ντι Μαρτέλ, σερβίτσια Λουί Μπουσερόν, βιολιά Στραντιβάριους, είδη Σανέλ]... ευρω-μεταφυσική [Θεός ή μη, Χριστός, Διάβολος].

Παρουσιάζεται ως εμβριθής αναγνώστης και μάρτυρας νέων λογοτεχνικών και δημοσιογραφικών τάσεων [Ροστάν, Μπαλζάκ, Προυστ, Ζολά, Ανατόλ Φρανς, Χένρι Μίλερ, Μαρξ, Κόναν Ντόιλ, Μπραμ Στόουκερ, Ρότσιλντ, Χερστ, Πούλιτζερ, Ντοστογιέφσκι, Γκαίτε... όλοι σε ένα χαρμάνι παλιών και νέων]. Περιγράφεται ως εικαστικός συλλέκτης [Φραγκονάρ, Νταβίντ, Γκόγια, Ενγκρ, Κορό, Ρέμπραντ] και λάτρης της όπερας, του θεάτρου, της κλασικής και.... ότι έπαιζε πιάνο [Σοπέν, Μπετόβεν, Μπαχ, Μότσαρτ]. Αν σας θυμίζει τον Τζέιμς Μποντ... ούτε κι αυτό είναι τυχαίο. Ο υπερκατάσκοπος του Φλέμινγκ είναι ένα πάντρεμα Ράιλι-Ζαχάροφ. Αν σας μοιάζει ως αντίποδας του "διάδοχου" Ωνάση... κι αυτό σωστό είναι.
Ο συγγραφέας Δημήτρης Στεφανάκης αφηγείται με παραστατικό και συναρπαστικό τρόπο και κάνει αλλεπάλληλα φλας-μπακ σε εποχές, περιόδους και πρόσωπα. Διακόπτει την αφήγηση και τη συνεχίζει συστηματικά από άλλο σημείο, με το πρόσχημα των διαδοχικών συναντήσεων δημοσιογράφου και μάρτυρα, αποκαλύπτοντας αργά-αργά ένα τεράστιο παζλ, ανεβάζοντας και το δείκτη του σασπένς. Αφήνει εμάς τους αναγνώστες να ταυτοποιήσουμε αρκετά γεγονότα και πρωταγωνιστές, κάνοντας αντιπαραβολές με το σήμερα και... ενδεχομένως προβολές στο αύριο. Μας προσφέρει δε, ένα διαφορετικό παράθυρο στην παγκόσμια ιστορία πολλές φορές από την πίσω [την αθέατη] πλευρά των γεγονότων. Και παραθέτει μια τετρασέλιδη βιβλιογραφία για όσους επιθυμούν να ανατρέξουν στις πηγές...

13/12/2012                                                                                                          Κώστας Γ. Καρδερίνης

Δευτέρα, 18 Φεβρουαρίου 2013

Ο απόηχος από την παρουσίαση της Ρόδου στο Rodos@larm & σχετικό βίντεο

Προσέλκυσαν το ενδιαφέρον τα βιβλία του Δημήτρη Στεφανάκη
Σάββατο, 16 Φεβρουάριου 2013 02:35



Πραγματοποιήθηκε με μεγάλη επιτυχία το Σάββατο 9 Φεβρουαρίου στις 7 το απόγευμα η παρουσίαση των βιβλίων του Δημήτρη Στεφανάκη «Μέρες Αλεξάνδρειας» και «Φιλμ Νουάρ» που διοργάνωσε η Λέσχη Ανάγνωσης Ρόδου, το Γαλλικό Σπίτι της Ρόδου και οι εκδόσεις «Ψυχογιός», στο βιβλιοπωλείο «Το δέντρο».

Η εκδήλωση απευθύνθηκε στους φίλους της ανάγνωσης αλλά και σε όλους τους επιστήμονες που δραστηριοποιούνται στον τομέα της Λογοτεχνίας και Ιστορίας. Για το συγγραφέα μίλησε ο σχολικός σύμβουλος Μανώλης Σοφός και αποσπάσματα διάβασαν οι Διονύσης Αλβανός και Αυγουστίνος Τσιριμώκος.

Η Λέσχη Ανάγνωσης Ρόδου ιδρύθηκε το 2007 ως μια άτυπη ομάδα ανθρώπων που αγαπούν το διάβασμα και θέλουν να μοιραστούν τις σκέψεις και τα συναισθήματα τους για τα βιβλία. Η Λέσχη συναντάται μια φορά το μήνα σε κάποιο καφέ της πόλης και συζήτα το βιβλίο που επέλεξαν τα μέλη από κοινού. Οι συναντήσεις είναι ανοιχτές και σε νέα δυνητικά μέλη ενώ περισσότερες πληροφορίες μπορεί κανείς να δει στο ιστολόγιο της lesxirodou.pblogs.gr



Η επιτυχία του οφείλεται όχι μόνο στη μεγάλη συμμετοχή (140 και πλέον φίλοι του βιβλίου), αλλά και στη θερμή υποδοχή του συγγραφέα από το κοινό της Ρόδου. Είναι γεγονός όμως πως στο αποτέλεσμα αυτό συνέβαλε επίσης τόσο ο γόνιμος διάλογος και προβληματισμός που αναπτύχτηκε, όσο και το υψηλό επίπεδο των συντελεστών της εκδήλωσης. Αξίζει να αναφερθεί ότι στην εκδήλωση παρευρέθηκε ο Αντιδήμαρχος Ρόδου υπεύθυνος για τον Πολιτισμό κ. Σάββας Διακοσταματίου και η επίτιμος πρόξενος της Γαλλίας κα Αλίκη Μοσχή-Gauguet.

Στην πρώτη ενότητα παρουσιαστήκαν δυο σχετικά βίντεο όπου δόθηκαν οπτικοποιημένες πληροφορίες για την ατμόσφαιρα και τα πρόσωπα τόσο του βιβλίου «Μέρες Αλεξανδρείας» όσο και του νέου βιβλίου «Φιλμ Νουάρ». Στη συνέχεια η κα. Κατερίνα Τσακμακίδου, συντονίστρια της Λέσχης Ανάγνωσης Ρόδου, παρουσίασε τους εισηγητές και αναφέρθηκε στο έργο και τους στόχους της λέσχης. Ακολούθησε η παρουσίαση του έργου του Δημήτρη Στεφανάκη από τον Σχολικό Σύμβουλο Δρ. Μανόλη Σοφό ενώ εμβόλιμα διαβάστηκαν αποσπάσματα από τους κ.κ Διονύση Αλβανό και Αυγουστίνο Τσιριμώκο. Ο βραβευμένος συγγραφέας Δημήτρης Στεφανάκης μάγεψε το κοινό με τον άμεσο και ειλικρινή του λόγο, από τον οποίο δεν έλειψαν οι αναφορές στην σύγχρονη πραγματικότητα και τα προβλήματα της εποχής.

Θα πρέπει να σημειωθεί ότι οι παριστάμενοι είχαν την ευκαιρία να υποβάλουν τις ερωτήσεις τους στους ομιλητές και να ανταλλάξουν απόψεις πάνω στην εποχή του μεσοπόλεμου, τη θέση των ελλήνων της Αλεξάνδρειας και τον ταραχώδη βίο των κεντρικών ηρώων Αντώνη Χάραμη, Ελιάς Χούρι, Υβέτ Σαντόν, Μαρία Πιλάρ και Βασίλη Ζαχάρωφ.
 
Δείτε το βίντεο: http://www.youtube.com/watch?v=2Xm-iMAGJOw

Για τα παραπάνω η Λέσχη Ανάγνωσης Ρόδου αισθάνεται την ανάγκη να ευχαριστήσει όλες και όλους όσους συμμετείχαν στην παρουσίαση, ιδιαίτερα την κα Τίνα Υψηλάντη μέλος της Λέσχης και υπεύθυνη διοργάνωσης της εκδήλωσης, τους εισηγητές, καθώς επίσης τους χορηγούς NIKOS & TAKIS FashionHotel, Γραφικές Τέχνες «τυπογραφείο» Ν. Χατζηκαλημέρη, και τον ραδιοφωνικό σταθμό ΠΑΛΜΟΣ της Ρόδου.


Εκ μέρους της Λέσχης Ανάγνωσης Ρόδου

Με τιμή,
Κατερίνα Τσακμακίδου
Συντονίστρια Λέσχης
ΚΑΒΑΛΑΣ 7 • ΡΟΔΟΣ • 85100• ΗΛ. ΤΑΧ.: lesxi_editor@pathfinder.gr
ΤΗΛΕΦΩΝΟ: 6937714185 •
ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ: lesxirodou.pblogs.gr
 

Σάββατο, 16 Φεβρουαρίου 2013

Το εργαστήρι του συγγραφέα:μια συνέντευξη στην Ελένη Γκίκα και το περιοδικό diavasame.gr

Το εργαστήρι του συγγραφέα
Ελένη Γκίκα

Δημήτρης Στεφανάκης
Το πρώτο βιβλίο του κυκλοφόρησε το 2000 από την “Ωκεανίδα” και ήταν τα “Φρούτα εποχής”. Ακολούθησαν τα βιβλία “Λέγε με Καίρα” (2002), “Το μάτι της επανάστασης έχει αχρωματοψία” (2004), “Μέρες Αλεξάνδρειας” που εκδόθηκαν το 2007 και επανεκδόθηκαν το 2011 από τις εκδόσεις “Ψυχογιός” και του χάρισαν το Διεθνές Βραβείο Καβάφη (ήταν υποψήφιος και για το Prix du Livre Europeen την ίδια χρονιά), “Συλλαβίζοντας το καλοκαίρι” (2009), “Θα πολεμάς με τους Θεούς” (2010) και “Φιλμ νουάρ” (2012). Ο Δημήτρης Στεφανάκης αναγνωρίζει γράφοντας ότι “το πιο συναρπαστικό σημείο της ιστορίας είναι όταν έρχεται ο κεντρικός ήρωας, ο πρωταγωνιστής” και μας εμπιστεύεται τα μυστικά της γραφής του.

Υπάρχει διαδικασία γραφής, κύριε Στεφανάκη; 

Αναφέρεστε προφανώς στη διαδικασία εκείνη που ξεκινά πάντα με μια άχαρη φάση όπου ο συγγραφέας μεταξύ τεμπελιάς και απελπισίας παλιότερα εκσφενδόνιζε τσαλακωμένα χαρτιά στο καλάθι των αχρήστων ενώ σήμερα κάνει κάτι ανάλογο με τον κάδο ανακύκλωσης του υπολογιστή του. Όταν έχω περάσει στο τελικό στάδιο της συγγραφής ενός βιβλίου, εκεί όπου όλα έχουν μπει στη θέση τους και οι προτάσεις σχηματίζονται θαρρείς από μόνες τους, έχω συνήθως απωθήσει την αμηχανία των πρώτων εβδομάδων. Έτσι εξηγείται το γεγονός ότι στο επόμενο βιβλίο ξαναβρίσκομαι πάλι στην ίδια κατάσταση, απελπίζομαι, τα βάζω με τον εαυτό μου, επείγομαι να πάρω μπρος τρέμοντας στην ιδέα πως ο αναγνώστης θα μπορούσε με κάποιο τρόπο να πληροφορηθεί την διαφαινόμενη χρεοκοπία του ταλέντου μου…

Οι συγγραφικές εμμονές, τελικά, μύθος ή πραγματικότητα; 

Ένας συγγραφέας ξεκινά συνήθως με την εντύπωση πως η μοναδική εμμονή του είναι αυτή που έχει με την γλώσσα. Είναι αλήθεια ότι η ιδιαίτερη σχέση μας με τις λέξεις, οι συμπάθειες ή οι αντιπάθειες που αναπτύσσουμε συν τω χρόνω με κάποιες από αυτές, οδηγούν στην παγίωση ενός κάποιου ύφους. Στην ουσία ένας συγγραφέας έχει πολλές εμμονές χωρίς τις οποίες θα αδυνατούσε να χτίσει κόσμους εκατοντάδων σελίδων. Κάποιοι υποστηρίζουν πως όλες αυτές δημιουργούνται από μια αρχική σκέψη που καταντά έμμονη ιδέα. Υπό την έννοια αυτή η συγγραφική εμμονή του Προυστ ήταν ο χρόνος, του Τζόυς ο μύθος, του Κάφκα ο ονειρικός κόσμος και ούτω καθεξής. Η δική μου εμμονή είναι, αν θέλετε, το ίδιο το μυθιστόρημα σε μια εποχή που η σημασία του τίθεται εν αμφιβόλω.

Ποιο βιβλίο σας γράφτηκε με τον πιο αλλόκοτο τρόπο; 

Το πρώτο, «Τα Φρούτα Εποχής». Γραφόταν για περισσότερο από δέκα χρόνια με τον ενθουσιασμό του πρωτόπειρου συγγραφέα που πίστευε ότι μπορούσε να ανατρέψει όλη την λογοτεχνική παράδοση μέσα σ’ ένα βιβλίο. Αυτό που προέκυψε ήταν ένα «ανεμοδαρμένο» μυθιστόρημα, την αφηγηματική νεότητα του οποίου γνωρίζω καλά πως δεν θα ανακτήσω ποτέ.

Και πώς είναι όταν έρχεται η ιστορία; 

Νομίζω πως το πιο συναρπαστικό σημείο είναι όταν έρχεται ο κεντρικός ήρωας, ο πρωταγωνιστής. Προβάλλει διστακτικός, ασχημάτιστος στις παρυφές της συνείδησής σου, μεσολαβεί ικανός χρόνος ώσπου να αποκτήσεις την εμπιστοσύνη του, να σου ξεδιπλωθεί, να παρασυρθεί σε εξομολογήσεις. Ύστερα ένας-ένας εμφανίζονται οι υπόλοιποι χαρακτήρες κι ο καθένας τους έχει να σου διηγηθεί από μια ιστορία που πρέπει να την ακούσεις με προσοχή προτού αποφασίσεις οριστικά τι κρατάς και τι θα απορρίψεις. Μερικές φορές έχω την εντύπωση πως ο συγγραφέας είναι ένας δικαστής που ακούει και κρίνει τους ήρωές του χωρίς ποτέ να κοινοποιεί την απόφασή του.

Τελευταίο βιβλίο και συνθήκες γραφής; 

Στο πιο πρόσφατο βιβλίο μου, το Φιλμ νουάρ, που ανήκει στον κύκλο του κοσμοπολιτισμού όπως και οι Μέρες Αλεξάνδρειας, είδα τη συγγραφή περισσότερο σαν παιγνίδι κι άφησα τους ήρωες να μιλήσουν περισσότερο μεταφέροντας το κέντρο βάρους από τις περιγραφές στους διαλόγους. Έγινα ο αυτήκοος μάρτυρας σκηνών και επεισοδίων κι επικεντρώθηκα στην καθημερινότητα της μυθοπλασίας, δίνοντας στο μυθιστόρημα ένα τόνο επικαιρότητας που έλειπε από τα προηγούμενα. Νομίζω πως η τεχνική αυτή επέτρεψε στον αναγνώστη να έρθει πιο κοντά στους χαρακτήρες, να τους αγγίξει και να τους συμπαθήσει παρά το σκοτεινό και συχνά αντιφατικό τους ρόλο.

Αγαπημένοι σας συγγραφείς; 

Ο Όμηρος, γιατί ύστερα από αυτόν η τέχνη της αφήγησης δεν προχώρησε παρά ελάχιστα. Η λογοτεχνία ακόμα και στις πιο ρηξικέλευθες στιγμές της το μόνο που κατάφερε ήταν να επαναδιαπραγματευθεί τον Ομηρικό μύθο. Ο Πλάτωνας, αφού είναι ο πρώτος μυθιστοριογράφος στον κόσμο, ο οποίος επινόησε και τον πιο ενδιαφέροντα χαρακτήρα, τον Σωκράτη. Ο Σαίξπηρ, γιατί είναι ένας ροκ σταρ της λογοτεχνίας, ένα αιρετικό στοιχείο, που θα ανατρέπει μόνιμα τις βεβαιότητές μας, ένας απαράμιλλος μάστορας, τα έργα του οποίου θα είναι πάντοτε μπροστά από κάθε εποχή. Σκεφτείτε μόνο πόσο διαφορετικές οπτικές γωνίες εμπνέουν σε σκηνοθέτες και ηθοποιούς οι σαιξπηρικές παραστάσεις. Επιπλέον ο Σαίξπηρ έχει πει όλα όσα χρειάζεται να ξέρει κανείς για τον άνθρωπο. Για τον ίδιο λόγο αγαπώ τον Ντοστογιέφσκι. Μπορεί ο Μπαλζάκ να έθεσε τους κανόνες του σύγχρονου μυθιστορήματος, ο Ντίκενς να τους ανέπτυξε αλλά ο Ρώσος τους εμπλούτισε, βάζοντας στο παιγνίδι την ανθρώπινη ψυχή, μ’ έναν τρόπο που κανείς άλλος δεν είχε σκεφτεί μέχρι τότε. Υποκλίνομαι στην «Αγία Τριάδα» του μυθιστορήματος: Προυστ, Τζόυς, Κάφκα, αλλά και στον Μπροχ και στον Μούζιλ. Λατρεύω τον Καμύ, γοητεύομαι από τον Μπέκετ, παραδέχομαι τον Φώκνερ κι από τους σύγχρονους ξεχωρίζω τον Τζον Μπάνβιλ, τον Χαβιέρ Μαρίας, τον Κλαούντιο Μάγκρις, τον Αντόνιο Ταμπούκι. Από Έλληνες αναγνωρίζω κυρίως τους ποιητές μας, ξεκινώντας από τον Καβάφη και περνώντας από τον Σεφέρη, στον Ελύτη, στον Καρούζο, στον Λειβαδίτη και στον Αναγνωστάκη. Ως πεζογράφους μεγάλης πνοής παραδέχομαι πρωτίστως τον Ροΐδη και τον Καραγάτση.

Αγαπημένα βιβλία; 

Από τις λογοτεχνικές συγγένειες που προανέφερα αντιλαμβάνεται κανείς πως είμαι αναγνώστης του Κανόνα. Εντούτοις ακόμα κι ένας «ανιαρός» αναγνώστης σαν και μένα μπορεί να παρουσιάζει ενδιαφέρον όταν, για παράδειγμα, ξεχωρίζει τους Δαιμονισμένους του Ντοστογιέφσκι μόνο και μόνο γιατί δεν κατάφερε ακόμα ως ανάγνωσμα να το κατακτήσει κι ίσως να μην το καταφέρει ποτέ. Για ένα λόγο εξίσου παράδοξο διακρίνω και τον Άνθρωπο χωρίς Ιδιότητες του Μούζιλ, αφού σου επιτρέπει να μπεις στην ανάγνωσή του από όποια σελίδα προτιμάς κάτι που με διασκεδάζει αφάνταστα. Βιβλία που αγαπώ χωρίς απαραίτητα να επιστρέφω σ’ αυτά είναι το Πάρεργα και Παραλειπόμενα του Σοπενάουερ και κάποια μέρη του αχανούς Αναζητώντας τον Χαμένο Χρόνο. Από τα τελευταία μου αναγνώσματα ξεχώρισα το Έτσι Ισχυρίζεται ο Περέιρα του Ταμπούκι για την βαθιά πολιτική ειρωνεία του και την Κομψότητα του Σκαντζόχοιρου της Μιριέλ Μπαρμπερί για την πρωτοποριακή δομή του.

Πόσο σημαντικός είναι ο χώρος και ο τρόπος για την ιστορία; 

Θα ξεκινήσω από το δεύτερο. Χωρίς τον τρόπο, και κυρίως χωρίς την ιδιαίτερη οπτική γωνία είναι αδύνατο κανείς να αφηγηθεί πειστικά μια ιστορία. Σε όσους νομίζουν πως ο υποβολέας της αφήγησης αποτελεί αδιάφορη συγγραφική συνθήκη έχω να πω ότι χωρίς τον κατάλληλο αφηγητή είναι σαν να επιχειρεί κανείς να μπει άνευ οδηγού στην Κόλαση του Δάντη. Όσο για το χώρο, ας αντιληφθούν επιτέλους οι σύγχρονοι μυθιστοριογράφοι πως η απουσία του αφαιρεί αυτόματα το πλεονέκτημα της εικόνας από το μυαλό του αναγνώστη, καθιστώντας το κείμενο απροσπέλαστο. Έχει παρέλθει πια η εποχή όπου, στο όνομα της λογοτεχνικής πρωτοπορίας, μάς γοήτευαν οι ήρωες καρικατούρες καθώς παρέλαυναν σε ανύπαρκτο σκηνικό.

http://www.diavasame.gr/page.aspx?itemID=SPG1797#.UR-zQKorzBo.facebook

Δευτέρα, 11 Φεβρουαρίου 2013

Μέρες Αλεξάνδρειας, μέρες Best seller στην Ισπανία

Δέκα μόλις μέρες πριν από την επίσημη κυκλοφορία του Φιλμ νουάρ στη Γαλλία οι Ισπανικές Μέρες Αλεξάνδρειας best-seller και σε έκδοση τσέπης...